Viewing entries tagged
Vertrouwen

Afspraak: wat betekent tijd voor jou?

Comment

Afspraak: wat betekent tijd voor jou?

Ik had een issue met laatkomers. Zo liet een vriendin mij regelmatig zitten bij een afspraak. Tenminste, zo voelde dat voor mij. Herkenbaar? Om van deze kwetsbaarheid af te komen begon ik verbanden te leggen met mijn verleden en vond daar antwoorden.   

In een eerdere column sprak ik over werkelijk contact maken met jezelf. Dit is een voorwaarde voor werkelijk contact maken met de ander. Stel, je herhaalt steeds een bepaald patroon in je relatie en haalt daarmee de woede van de ander op de hals. Dan is het misschien tijd met jezelf een afspraak te gaan maken om te kijken waarom je dit (onbewust) doet. Om dit te kunnen is tijd en aandacht nodig voor je binnenwereld. Mediteer bijvoorbeeld en focus op je gedachten als bron van je gevoelens en je handelen. Ook kun je je focussen op het ervaren van fysieke gevoelens of emoties. Ben ik angstig, voel ik boosheid of verdriet? Contact maak je met jezelf als je de aandacht weet te richten op iets wat je bij jezelf ziet, ervaart of voelt. Iets wat raakt aan je interne of externe grenzen.

Verwachtingspatroon

Een voorbeeld. Ik heb mij vaak de ergernis van een partner op mijn hals gehaald als ik haar aansprak op het feit dat ze iets te laat was op onze afspraak. Ik heb namelijk een sterke neiging om altijd precies op tijd op een afspraak te zijn. En dat verwacht ik ook van de ander. Nee, ik kan nu zeggen: verwachtte. Omdat dit patroon zich bleef herhalen en ik er genoeg van had, heb ik contact gemaakt met mijzelf om erachter te komen waarom ik dit deed.

Fashionably late

In afwachting van haar komst, ging ik met mijn aandacht naar binnen en maakte ik contact met mijn gevoelens. Ik merkte dat mijn ademhaling hoog zat en dat ik me in nerveuze en boze staat van alles af vroeg: Komt ze nu nog of niet? Wat als ze niet meer komt? Dan zit ik hier, voor niks? Heb ik mij voor niks zo gehaast! Zie je wel, ik doe er niet toe! En toen dacht ik: o ja, dat herken ik wel, die spanning in mijn lijf, bang zijn en dan boos worden. Mijn angst maskeren met woede. Want als je bang bent, dan ben je kwetsbaar. En als je kwetsbaar bent dan lopen mensen over je heen. En als mensen over je heen lopen, houden ze geen rekening meer met je. En dat laatste, dat ken ik van vroeger.

Zie verbanden en laat los

Nu had ik hier kunnen ophouden met voelen, ervaren, kijken, analyseren. En kunnen stellen: ik herhaal iets van vroeger en dat moet ik niet doen. Deze gevoelens hebben niets te maken met het hier en nu, dus kappen met dit gedrag. Maar zo doe ik dat niet. Ik wil graag begrijpen waar mijn patronen vandaan komen. Op welke ervaringen, interpretaties, besluiten en overtuigingen ze zijn gestoeld. Daar nog even naar kijken en ze vastpakken zodat ik ze vervolgens kan loslaten. Achterwaarts begrijpen, voorwaarts leven. Zo doe ik dat. En zo kwam ik uit bij een belangrijk gegeven in mijn gezin van herkomst dat mijn hele jeugd heeft gespeeld: de strakke planning van het huishouden van mijn moeder als gevolg van de strakke werkplanning van mijn vader.

Afspraak is afspraak

Mijn vader ging steevast om 6.45 uur naar zijn werk en kwam dan steevast 18.15 uur thuis voor het eten. Daarvoor nam hij precies 15 minuten. Om vervolgens na een rustpauze van 15 minuten wéér naar zijn werk te vertrekken en thuis te komen als ik al in bed lag. Als ik dus als kleine jongen mijn vader wilde zien (of anders gezegd: als ik wilde dat er rekening met mij werd gehouden in de vorm van aandacht van mijn vader) moest ik ervoor zorgen dat ik precies om 18.15 uur thuis was voor het diner. Hier raakt op tijd komen bij mij dus aan. Het staat synoniem voor: wordt er wel of geen rekening met mij gehouden. Krijg ik wel of geen aandacht. En de angst voor dat ik die dus niet krijg als ik niet op tijd ben. Kortom een oud, teer en pijnlijk kindstukje, waar ik dan altijd even langs moet. Een stukje uit mijn persoonlijk leven dat het werkelijke contact met mijn partner een tijdje flink in de weg stond. De vraag is dan: wat kan ik doen om van deze gevoeligheid af te komen? Want vanzelf gaat het in elk geval niet. Voor mij was een deel van het probleem weliswaar opgelost in het besef dat het raakt aan een angst die ik van kinds af aan ken. Om eraan voorbij te komen moest ik loslaten dat het niet op tijd komen van mijn partner niets te maken heeft met dat er geen rekening met mij wordt gehouden.

Durf vertrouwen

Maar hoe laat je dan los? Dit onderwerp verdient natuurlijk een aparte column. Maar ik kan in elk geval alvast verklappen dat voor loslaten vertrouwen nodig is. In dit geval het vertrouwen in betreffende partner. Dat zij er niet bewust op uit is om mij te kwetsen. In dit vertrouwen heb ik dit stuk uit mijn persoonlijk levensverhaal gedeeld met haar. Het mooie is dat door zoiets kwetsbaars te delen, de ander jou weer een beetje beter leert kennen. En zelf niet het gevoel krijgt dat hij of zij iets verkeerd doet. Daarbij nodig je de ander ook uit om zich kwetsbaar op te stellen. Zo heb je contact met elkaar op de laag van het gevoel. Werkelijk contact dus.

Comment

Loslaten na een relatiebreuk

Comment

Loslaten na een relatiebreuk

Ik leer dagelijks van mijn dochter. Loslaten is bijvoorbeeld zo’n thema. Waar zij veerkrachtig is in loslaten dankzij haar hoge dosis zelfvertrouwen, worstel ik er zo af en toe flink op los. 

‘Papa, het is beter dat je haar loslaat, dan kun je verder.’ Dit zei mijn dochter afgelopen zomer in een gesprek dat wij hadden aan onze keukentafel. Ik zat te kniezen over weer een verbroken relatie. Dit zei mijn dochter die zelf al zoveel heeft moeten loslaten in haar leven: haar ouders die uit elkaar gingen, de straat waarin we woonden en waarin ze zo gelukkig was, vriendinnen die verhuisden naar andere steden, oudere vriendinnen die al naar de middelbare school gingen en andere relatiebreuken van haar vader. Steeds maar weer bleef zij vertrouwen houden in zichzelf en anderen. Ook in mij. Natuurlijk was er ook verdriet, frustratie, maar ze bleef functioneren: ze behaalde goede resultaten op school, sloot nieuwe vriendschappen en maakte nieuwe keuzes met betrekking tot hobby’s. Zo gaf ze zich over aan de stroom van het leven. Meebuigen en meebewegen. Uit verzet blijven. Nieuwe keuzes maken, andere wegen inslaan en opgewekt de blik op de toekomst gericht houden. Een sterk staaltje van persoonlijk leiderschap, waarin het overigens ook heel belangrijk is om aan dingen vast te houden. Aan je eigen waarden bijvoorbeeld, of je eigen verlangens en behoeften. Zo is mijn dochter een grote bron van inspiratie geweest in het loslatingsproces waar ik toen middenin zat. En als ze niet zo jong zou zijn, zou ik haar gevraagd hebben deze column te schrijven. 

Afscheid nemen en loslaten

Binnen het grote thema contact maken past ook het concept afscheid nemen. Bij afscheid nemen hoort loslaten. Voor loslaten is vertrouwen nodig. Ik en vele anderen met mij gaan dagelijks door dit proces heen. Zo heb ik mijn dochter dagelijks los te laten als ze op weg gaat naar school. Dan vertrouw ik op haar kennis van en kunde in het Amsterdamse stadsverkeer, heb ik vertrouwen in de andere verkeersdeelnemers en in haar leerkracht. En mijn dochter vertrouwt zichzelf, ze weet wat ze wel en niet heeft te doen in het verkeer. En ze vertrouwt erop dat haar leerkracht er weer zal zijn voor haar die dag. Kortom ze vertrouwt erop dat ze op zichzelf kan staan gecombineerd met vertrouwen in andere mensen. Dat ze gedragen wordt en ook weer naar mij of haar moeder kan terugkeren. En vanuit dit vertrouwen kan ze mij loslaten. 

Onomkeerbaar loslaten

Tot zover is loslaten een redelijk koud kunstje. Maar wat als een terugkeer niet meer mogelijk is? Bijvoorbeeld door overlijden of scheiding. Dan word je op jezelf teruggeworpen. En dan kan het spannend en moeilijk worden. Zeker als er sprake is van veel gevoelens van liefde. Zo is rouw de achterkant van de liefde. Hoe meer je iemand hebt lief gehad, hoe moeilijker het rouw- en losmakingsproces.

Relatie beëindigen

Er woedde zo’n storm door mij heen, toen mijn partner mij had laten weten dat ze een punt achter de relatie wilde zetten. Naast sterke gevoelens van afwijzing, doorliep ik alle rouwfasen in een ogenblik van achter naar voren en van voor naar achter: de shock, de ontkenning, de woede, de angst, het verdriet, de put, de berusting. Tsja en omdat je natuurlijk verder moet en wil, heb je diegene los te laten. En dat nu vind ik een lastig proces. Een proces waarin je ook gemakkelijk weer kunt vervallen in pessimisme en depressie. Want hoe kun je nu iets of iemand loslaten dat of die je zo lief hebt gehad of denkt te hebben gehad? Hoe kun je loslaten en diegene die je liefhad en jouw afwees toch in je hart sluiten? Hoe blijf je mild naar jezelf en de ander? Hoe ga je hierin voorbij je eigen woede en angst? En hoe voorkom je dat je jezelf met wrok vervuld? Daarover later meer.

Comment